Ouders van prematuren

Wini

Wini

Wini is mama van 3 kinderen. Haar eerste zwangerschap liep mis omwille van het HELPP-syndroom in combinatie met placentaloslating en een kindje dat de laatste maand niet meer gegroeid was. Wini ging in shock en een spoedkeizersnede drong zich op. Zahra werd geboren op 27 weken en 1 dag met een gewicht van 680 gram. Ze heeft 8 maanden op NICU gelegen. Tijdens de laatste weken van haar opname werd ze gereanimeerd. Hierop werd beslist dat ze een tracheacanule nodig had, daar haar longen steeds dichtklapten en ze niet van het beademingssysteem gehaald kon worden. Bovendien kreeg ze nog steeds heel wat zuurstof. Na deze operatie leek het beter te gaan. Zahra werd overgeplaatst naar een revalidatiecentrum waar ze helaas 2 maanden later geveld werd door het RSV-virus. Ze heeft weken op intensieve gelegen. Na deze heftige periode hebben we beslist dat we onze dochter na 1,5 jaar ziekenhuis en revalidatiecentrum, thuis wilden verzorgen. Dit bleek de beste beslissing in haar korte leven. Ze knapte heel langzaam op en begon eindelijk te groeien, in gewicht toe te nemen en motorisch in staat te zijn om de wereld te verkennen.
Nu, 6 jaar later, is het een pittige jongedame die nog steeds afhankelijk is van haar tracheacanule. Weldra staat er ons opnieuw een grote uitdaging te wachten: het reconstrueren van een luchtpijp. Na deze operaties zal ze zonder tracheacanule verder door het leven kunnen gaan. We hopen dat er op termijn nog een wondermiddel uitgevonden wordt waardoor ze zou kunnen spreken. Toch beletten deze beperkingen haar niet om van het leven te genieten. Opgeven staat niet in haar (en onze) woordenboek.