Ouders van prematuren

Dagboek van Senna & Fil

Na een schijnbaar probleemloze zwangerschap, gaat het met 25 weken geheel onverwacht mis. Ik word wakker in een plas en besef onmiddellijk dat dit allesbehalve goed is... Aangekomen in het ziekenhuis, proberen ze alles te doen om de kindjes langer in mijn buik te houden, maar niets mag baten. Weeënremmers doen hun werk niet en bevallen is de enige optie. De kansen voor onze kindjes zijn bijzonder klein. Dat beseffen we heel erg goed... Plots worden we in een wereld gesmeten waar we zo goed als niets van af weten. Een wereld vol angsten, vol hoop en vol medische termen die voor ons oorspronkelijk nietszeggend zijn... Senna, 740 gram en 31 cm, wordt eerst geboren en daarna haar broertje Fil die ondanks eerdere metingen slechts 640 gram blijkt te wegen... Volmaakte mini-mensjes, die ik zo graag nog wat langer in mijn buik had gehad. Want ook dat gemis kwam, het missen van een voldragen zwangerschap (het leek immers alsof het nog maar juist gestart was) maar vooral het missen van een roze wolk. Een proficiat was niet op zijn plaats, een bezoekje al evenmin... Wij werden veel te snel en abrupt in onze mama en papa rol geduwd. Een rol die we vol overgave wilden vervullen. Wat was het dan ook frustrerend dat we niets voor onze kinderen konden doen... Enkel toekijken hoe zij vochten voor hun leven. Niet 1 keer kunnen knuffelen de eerste weken, niet 1 keer een pampertje kunnen verversen... De eerste weken waren loodzwaar: vol hoop dat Fil en Senna het zouden halen, maar bij elk telefoontje vol angst dat het plots misgegaan was. We waren dan ook maar op één plek gerust en dat was naast hun bed. En dus werd het ziekenhuis al gauw een beetje onze thuis... Ik heb al die tijd een blog bijgehouden... Een blog vol ups en downs, met als absolute hoogtepunt onze thuiskomst na 111 lange en bange dagen.

-Lien, mama van Senna en Fil

Het volledige verhaal kan je lezen op http://filensenna.blogspot.be.