Ouders van prematuren

Dagboek van Nand en Flor

Op 5 september 2007 ben ik druk bezig met inpakken. Onze verhuisdatum komt nu wel heel dichtbij. We hebben al een dochter Sterre van 2 en een tweeling op komst. Daar was een groter huis voor nodig. Ik ben 28 weken en 4 dagen zwanger.
‘s Avonds liggen Bas en ik in bed nog wat na te praten over de voorbije dag. Plots vertoont mijn buik een hele rare bult. Het is net alsof de ene baby over de andere wil kruipen. We schieten beiden in de lach, maar het lachen vergaat ons zeer snel als blijkt dat op dat moment mijn water is gebroken. Ik ben helemaal in shock. Gelukkig wonen we vlakbij het ziekenhuis. Daar aangekomen, worden we meteen met de ambulance naar het ZNA Middelheim gebracht.

Na enige onderzoeken blijkt dat de vruchtzak van de ene baby gescheurd is. Mits goede opvolging kan een baby langere tijd zonder vruchtwater omdat het lichaam dit blijft aanmaken. Het risico op een infectie is dan wel zeer groot. Weeënremmers en longrijping worden opgestart, regelmatig worden echo’s en monitoring genomen en 2-dagelijks word mijn bloed geprikt om mijn infectiewaarden te controleren. Ik moet platliggen. Ik tel de dagen, uren en minuten af... Verbazingwekkend hoe snel je blij wordt van simpele dingen: mijn man die mijn benen waxt, stagiaires die tijdens hun vrije momenten mijn haar wassen, vriendinnen die na 10 dagen plat liggen op mijn verjaardag het plafond komen versieren en samen aardbeientaartjes eten,... Allemaal herinneringen die ik altijd zal koesteren.

Exact 1 week na mijn verjaardag, op 21 september 2007, voel ik me echt niet lekker. Ik ben net overgeschakeld naar andere weeënremmers, omdat we van het eerste product maar 2 kuren terugbetaald krijgen. Het grote nadeel is dat je van deze weeënremmer (Berotec) veel bijwerkingen krijgt. Ik heb al heel de dag hevige pijn in mijn liesstreek. Tegen de avond is de pijn niet meer te houden. Plots gaat alles razendsnel. Mijn man wordt opgebeld met de melding dat ze een spoedkeizersnede gaan uitvoeren. Ik ben net 31 weken zwanger.

In het operatiekwartier probeert de anesthesist mij een ruggenprik te geven voor de lokale verdoving. Vanwege de hevige pijnen in mijn liesstreek is het onmogelijk om mijn rug te bollen. Daarom besluit men mij onder volledige narcose te brengen. Ik heb Bas niet meer gezien voor de geboorte van onze zonen.

Om 22u worden Nand (1350gr en 39cm) en Flor (1650gr en 41cm) geboren.
Nand is de baby die 17 dagen zonder vruchtwater in mijn buik heeft gezeten. Hij is erg ziek. Hij heeft dan toch een infectie opgelopen. Flor, die nog lekker verder kon zwemmen tijdens deze periode, heeft slechte longen. De longrijping heeft bij hem niet het gewenste effect. Enkel bij baby’s die in stress verkeren in de baarmoeder, is de longrijping effectief, vertelde men mij achteraf.

Na 4 dagen komt de kinderarts vertellen dat Nand een hersenbloeding fase 4 heeft doorgemaakt. Resorbatie is uitgesloten. De dokter vertelt ons dat wanneer er uitval zou zijn van organen, men Nand pijnvrij zal helpen maar dat opereren uitgesloten is.

We nemen op dat moment de keihardste en moeilijkste beslissing van ons leven: we willen Nand laten afkoppelen van alle machines en hem rustig laten inslapen.
We kiezen voor hem dat levenskwaliteit belangrijker is dan levenskwantiteit. Belangrijk in deze beslissing is de wetenschap dat een zeer ernstig gehandicapt kind een hypotheek legt op je relatie en je gezin. Dat ervaar ik regelmatig beroepshalve.

Dit was en blijft een moeilijk beslissing waar we nog steeds achter staan. Op 25 september hebben we Nand vredig laten inslapen.

En dan kom je buiten en daar ligt nog zo’n "wezentje" aan toeters en bellen waarvan het leven ook aan een zijden draadje hangt. Ik vind het ontzettend moeilijk om mij te hechten en de eerste dagen was er ook geen sprake van moederbinding. Ik word volledig geleefd.

Op 26 september komt in de voormiddag de begrafenisondernemer, in de namiddag de notaris om de akte van ons huis te laten verlijden. Over een emotionele rollercoaster gesproken. Ook mijn man heeft het zwaar. Toch tracht hij met hulp van fantastische vrienden en familie ons nieuwe huis instapklaar te maken. Ik ben hen eeuwig dankbaar en heb het spreekwoord "in tijden van nood leer je je vrienden kennen" echt aan den lijve ondervonden.

Ondertussen gaat het op en af met kleine Flor. Vooral zijn longen vormen een probleem: een klaplong, een drain, beademing, CPAP,... Op de dag dat Nandje begraven wordt, trekt Flor zijn beademing uit. Nandje kwam zijn taak als beschermengel van Flor na.

Flor verbleef 5 weken op de neonatologie en werd daarna nog 2 weken ondergebracht in het "moederziekenhuis". De dag dat Flor het ziekenhuis mag verlaten, staat er voor onze deur een dubbele regenboog. Vermits we het symbool van een regenboog hebben gebruikt in een gedichtje en een tekening op het geboorte- en overlijdenskaartje van Nand en Flor, is dit voor ons meer dan een symbool geworden. Het is een rare ervaring, maar meermaals verschijnt er een regenboog aan de hemel bij bepaalde mijlpalen en gebeurtenissen in ons leven. Het is een mooi symbool dat ons helpt in de verwerking van deze overweldigende gebeurtenis.

Onze Flor is nu een geweldige gezonde kerel van 7 jaar. En die moederbinding? Die is ruimschoots goed gemaakt!

-Sandra, mama van Sterre, Flor en Nand*