Ouders van prematuren

Dagboek van Laura & Emily

Tessy en Bram zijn een koppel uit Elversele in Oost-Vlaanderen. Samen hebben ze drie kinderen uit vorige relaties maar al snel willen ze nog een kindje van hen beiden. Dit is hun verhaal.

Eind juni 2013: ik heb al een paar dagen het gevoel dat er iets groeit in mijn buik. Op 2 juli krijgen we dit vermoeden bevestigd: we zijn zwanger. Wat zijn we blij dat het zo snel lukte! Ook onze kinderen delen in de vreugde. Voor ons het bewijs van onze liefde. Een week later mogen we al voor de eerste keer naar de gynaecoloog. We vernemen dat alles in orde is met ons kindje, meer nog: ons kindje is niet alleen. We zijn zwanger van een tweeling! We beleven heel wat emoties: verbazing, blijdschap, ongeloof. Wat mooi dat ik zo een uitzonderlijke zwangerschap mag meemaken. We kijken er ongelooflijk naar uit om elke dag te genieten van deze twee kindjes.

Op 1 augustus 2013 vertellen we het nieuws aan de familie. Aangezien het een tweeling is, kan ik mijn buik niet langer verstoppen. Iedereen reageert blij en aangedaan: we eindigen die dag met een groot feest.

Tijdens de echo van 16 weken wordt duidelijk dat we twee meisjes zullen krijgen. We zijn door het dolle heen. We zijn na dit nieuws heel snel aan de kinderkamer begonnen. Hoe rozer, hoe beter. De zwangerschap verliep bijna probleemloos, enkel de typische kenmerken zoals vermoeidheid en misselijkheid. En dan opeens een bloeding op 22 december 2013. Ik was 28 weken en zes dagen zwanger. De paniek sloeg toe. We voelden dat dit ernstig was, dus reden we naar het dichtsbijzijnde ziekenhuis, het algemeen ziekenhuis van Sint-Niklaas. Wat was ik bang dat het mis zou gaan...

Om 19u komen we aan op de materniteit. Onmiddellijk word ik aan de monitor gelegd. Wij zijn heel ongerust. Toch verdwijnt deze ongerustheid een beetje als we de twee mooie hartslagen horen. "Ze leven nog", is het eerste wat in me opkomt. Ik heb lichte pijn in mijn buik. Vermoedelijk weeën, toch maak ik mezelf en mijn partner wijs dat het van de stress en de schrik komt. Om 00u15 komt de gynaecoloog van wacht mij onderzoeken. "Voel je niks?", vraagt hij. Met een bang hart zeg ik: "Enkele lichte krampen in mijn buik, meer niet". De dokter zegt dat ik 3 cm opening heb en dat de bevalling gestart is. Diezelfde nacht krijg ik weeënremmers en longrijping voor mijn twee meisjes. De weeën en de bloeding stoppen. Ik denk dat alles zal nu in orde komt mits met de nodige rust.

Maandag 23 december: ik word overgebracht naar het UZ Gent omdat men in Sint-Niklaas zulke prematuurtjes niet kan verzorgen indien de bevalling doorzet. De aankomst in UZ Gent valt me zwaar... Ik word direct naar het verloskwartier gebracht, waar ze de eerste onderzoeken doen en stalen nemen. In het verloskwartier naast mij bevalt er op datzelfde moment een dame van een tweeling... Zo confronterend. De gedachte "Als zij dat kan, kan ik dat ook" geeft me moed. Tot de gynaecoloog zegt dat ik 5 cm opening heb. Paniek. "Ik haal het einde van de dag niet" flitst er door mijn hoofd. Ik krijg een eigen kamer... Rusten is de boodschap.

Zaterdag 28 December: ik krijg last in mijn buik. Na een week platte rust besef ik dat het toch niet goed zal komen. Om 23u30 heb ik het gevoel dat de weeën opnieuw beginnen. De verpleegster legt me aan de monitor voor het komende half uur. Op het moment dat de verpleegster binnenkomt, breekt mijn water. Ik heb nog nooit zo snel en zo veel verpleegsters en dokters op mijn kamer gezien. Ik ben bang. De tranen lopen over mijn wangen. Wat nu? Ik ben amper 29 weken en 6 dagen zwanger. Mijn kamergenoot belt mijn partner op. Voor ik het besef, lig ik in het verloskwartier. Ditmaal geen onderzoeken. Neen, ditmaal de bevalling. Gelukkig is mijn partner er na 15 minuten. Samen gaan we ervoor!

Op 29 december om 00u48 wordt onze eerste dochter Laura geboren. Ze weegt 1245 gram en meet 37 cm. Om 00u53 wordt onze tweede dochter Emily geboren. Ze lag in stuit. Zij weegt 1305 gram en meet 38,5 cm.

Na een hele vlotte bevalling krijg ik ons Laura als eerste in mijn handen. Ze is gezond. Maar wat is ze klein! En zo licht als een veertje! Emily heeft zuurstof nodig en daarom kan ik haar nog niet vasthouden. Ik ben bang dat mijn meisjes het niet zullen halen, maar Laura en Emily maken beiden een goede start. De dokters zijn er gerust in.

Hier begint ons verhaal bij de dienst neonatologie. Wat we hier zien, doet ons versteld staan. Er zijn kinderen met een geboortegewicht tussen 750 gram tot wel 3000 gram. Onze meisjes doen het super goed: Laura heeft geen extra verzorging nodig en Emily krijgt een beetje Cpap, wat volgens de artsen heel normaal is gezien hun leeftijd. Al snel slaat het noodlot toe.

Op 30 december om 02u30, onze meisjes zijn een dag oud, komt een verpleegster ons met spoed halen. We moeten onmiddellijk naar de dienst neonatologie komen. Bij het binnenkomen zien we de dokter en 3 verpleegsters aan de couveuse van Laura staan. "Hoe kan dit nu? Met Laura is toch alles in orde?" is mijn eerste reactie. Laura heeft een infectie opgelopen. Laura haar bloeddruk piekt enorm, van het ene lage uiterste in het andere hoge uiterste. Ik kijk naar het kindje in de couveuse naast Laura. Dit kindje heeft een geboortegewicht van 800 gram en was goed aan het evolueren. Ik hoop dat ze mijn meisje ook kunnen helpen. Laura heeft een andere huidskleur dan enkele uren geleden. Ik vrees voor het ergste. De artsen en verpleegsters doen wat ze kunnen: ze geven alle medicatie die Laura op dit moment nodig heeft. Meer kunnen zij niet doen. Laura ligt er heel rustig bij. Mijn sterke meid! Het is duidelijk aan haar te zien dat ze vecht voor haar leven. De dokter neemt er een groot toestel bij om een echo te nemen van de hersenen. Plotseling zegt de dokter niets meer. Ik weet genoeg! Ik zie het aan zijn ogen dat er iets mis is. "Het spijt me," zegt hij. "Laura heeft op dit moment een zware hersenbloeding." Ik zak door mijn benen, overmand door verdriet. Ik besef dat Laura haar strijd verliest...

Wat een onmacht overvalt me. Ik beviel gisteren van twee prachtige meisjes en ineens moet ik er eentje afgeven? Zo veel vragen die door mijn hoofd spoken en steeds kom ik terug uit bij: "Waarom? Alles was toch goed met haar?"

Voor we het beseffen, worden we naar een kamer begeleid. Een kamer met de naam "moeder en kind". Er staat een bed, een lavabo met een babybadje en een babybed dat zeer mooi bekleed is. Ik weet niet wat ons te wachten staat. Na een tiental minuten brengen ze Laura in een heel mooi dekentje naar ons. We mogen haar vasthouden, net zoals gisteren, net zoals bij haar geboorte... Het grote verschil met gisteren is dat haar hartje niet meer klopt.

We bellen iedereen van de familie op. Laura's broers en zus komen om afscheid van haar te nemen.

Op 8 januari 2014 geven we ons Laura het mooiste afscheid. We hebben nu een vlindermeisje! Een dochter die steeds in ons hart meegedragen wordt. Voor de rest van ons leven! Intussen doet Emily het zeer goed. De dokters en verpleegsters op de dienst neonatologie zijn stuk voor stuk prachtmensen die alles doen voor jouw kind! Als ouder sta je volledig machteloos. Je mag je kindje enkel op vraag vasthouden of verschonen. Stap per stap komen we er wel. Als ouder besef je niet hoe intens het is om op de dienst neonatologie te verblijven. We zien dagelijks ouders met veel verdriet. Maar we zien ook ouders met enorm veel vreugde wanneer ze de dienst mogen verlaten. Er wordt stap per stap gewerkt, ruimte per ruimte, van zaal A tot D. Zaal A beslaat de intensieve zorgen en zaal C en D zijn de zalen waar de prematuurtjes moeten "groeien en bloeien", zoals ze daar tegen ons zegden. Emily heeft 7 weken in het ziekenhuis gelegen. 3 weken voor haar uitgerekende datum mag ze mee naar huis. Wat waren we snel gewend aan de vele kabeltjes en machines rondom haar. Aan de alarmpjes en het heen en weer geloop van de verpleging en artsen. Des te groter is de aanpassing toen ze naar huis kwam! Wat was het stil!

Onze ervaring met prematuurtjes en de dienst neonatologie is een heel dubbele ervaring: enerzijds hebben we veel verdriet om ons vlindermeisje Laura, anderzijds voelen we een enorme blijdschap om Emily. Zij deed het eigenlijk minder goed in het begin en toch legt ze een positieve weg af. Emily is nu een zeer flinke dame van bijna 6 maanden en doet het nog steeds zeer goed!

Door onze getuigenis, hopen we dat ons verhaal ouders helpt. We hopen dat we steun kunnen bieden. Net zoals ook wij steun hebben gevonden in de verhalen van anderen.

-Tessy, mama van Laura* en Emily

De afscheidsfilm voor Laura kan je bekijken op YouTube.