Ouders van prematuren

Dagboek van Cath & Olaf

Als ouders van 2 ex-prematuren willen we graag ons steentje bijdragen aan dit goed initiatief. Hoewel er de laatste jaren meer inspanningen worden geleverd op vlak van informatie rond vroeggeboortes, is het vaak nog zoeken achter getuigenissen over vroeggeboortes. We hopen met dit verhaal een hart onder de riem te kunnen steken voor mensen met een (ex)prematuur.

Begin februari 2008, heuglijk nieuws! Zwanger! Spannende eerste uitstapjes naar de gynaecoloog en na 16 weken nog meer heuglijk nieuws... Het is een meisje! Plannen worden concreter, we kijken er ongelofelijk naar uit. Maar dan op 27 weken en 2 dagen krijg ik veel buikpijn en bloedverlies.
Ongerust rijden we naar het GZA Sint Jozef. Het verdict: weeën... Een behandeling met weeënremmers wordt opgestart en ik moet in het ziekenhuis blijven. Een klein lichtpuntje is dat ons meisje het ondertussen wel goed blijft doen. Spijtig genoeg blijkt de medicatie niet aan te slaan en na 4 dagen worden de weeën heviger. Een vroeggeboorte lijkt nog moeilijk af te wenden en er wordt besloten om longrijping toe te dienen.

Ik word overgebracht naar GZA Sint Augustinus voor een verblijf op de intensieve. Hier zal ik worden voorbereid op een vroeggeboorte. Ik mag het bed niet meer uit. Men probeert alles te doen om de geboorte zo lang mogelijk uit te stellen.

Maar dan geeft de monitor een onrustwekkend beeld aan. De weeën nemen in heftigheid af en de hartslag van ons meisje schiet de hoogte in. De placenta begint af te scheuren. Geen tijd meer te verliezen. Onmiddellijk schiet er een goed op elkaar ingespeeld team in gang en een paar minuten lig later ik in de operatiezaal. Een spoedkeizersnede wordt uitgevoerd en een team van de NICU staat klaar om ons meisje erdoor te halen.

Op donderdag 17 juli 2008 om 20u15, na 27 weken en 6 dagen, ziet Cath het levenslicht. 3 maanden te vroeg en ze meet 36 cm en weegt 1090g. Maar wat blijkt... Apgar-score 10 na 1 minuut en nog eens na 5 minuten! De maximum score die je kan halen op controle van de algemene toestand van een pasgeborene. Cath laat meteen zien dat ze er 200% voor wil gaan. De operatiezaal wordt gevuld met gekrijs. De longrijping heeft haar werk gedaan!

De kinderarts en de verpleegkundigen van de NICU nemen de zorg voor Cath over en ze wordt naar een couveuse gebracht. Rond middernacht mogen we voor het eerst gaan kijken. De opluchting van de eerste uren heeft ondertussen plaats gemaakt voor nieuwe ongerustheid. De NICU is een wereld die we niet kennen. Overal kleine glazen huisjes met mini-mensjes erin; monitors die continu bliepjes geven,... Er hangt een serene sfeer en we worden opgevangen door een vriendelijke verpleegkundige in een blauw pakje... Het worden Cath haar blauwe feeën.

We mogen dag en nacht op de afdeling komen waar we dankbaar gebruik van maken. De kangoeroe-momenten, waarbij we Cath mogen koesteren, zijn echte top-momenten. Het is emotioneel zwaar om je kind niet mee naar huis te mogen nemen. Het verpleegkundig team voorziet gelukkig ouderparticipatie. Dit heeft een positieve invloed heeft op de ontwikkeling van een te vroeg geboren kindje en zorgt voor hechting tussen ouders en kind. We mogen deelnemen aan de dagelijks verzorging en ik kolf ook iedere dag moedermelk af zodat Cath dit op een later moment met een flesje kan krijgen.

Cath doet het gedurende het hele verblijf op de NICU goed. Eenmaal hebben mijn man en ik met een klein hartje aan de zijlijn moeten staan toen er infectie op haar darmen werd vastgesteld. Een extra ingreep was bijna nodig maar gelukkig bleek de behandeling met antibiotica toch nog aan te slaan. In september maakt ze dan de overstap naar een verwarmd bedje. En half oktober, op de verjaardag van opa, mag ze naar huis. Omdat Cath zo vroeg werd geboren en het bijna winter is krijgt ze extra inspuitingen tegen RSV. Een luchtweginfectie is voor ex-prematuren te allen tijde te vermijden.

De eerste maanden leven we praktisch volledig op dezelfde manier als in het ziekenhuis. Maar beetje bij beetje kunnen we dit lossen wanneer Cath een sterke, gezonde baby met pit blijkt te zijn. Ze is het eerste anderhalf jaar, buiten hier en daar een banale verkoudheid, nooit ziek geweest.

Ze is nu een vrolijke meid van bijna 6 jaar die met veel plezier leert lezen in het eerste leerjaar. Daar bovenop werd ze ook nog eens geselecteerd om in de keurploeg van de turnkring te mogen trainen.
Bij dergelijke momenten pinken we al eens een traantje van opluchting weg.

We hebben lang getwijfeld om voor een tweede kindje te gaan na deze ervaring. Maar 3 jaar na de geboorte van Cath besluiten we er toch voor te gaan. Deze keer mogen we juichen in april 2011 en het blijkt een jongetje te zijn! We doen het heel voorzichtig aan want de schrik voor een nieuwe vroeggeboorte blijft onderhuids steeds aanwezig. Bij het naderen van de 27 weken staan de zenuwen dan ook strak gespannen maar alles bleek prima in orde. 30 weken passeren zonder problemen. Langzaam maar zeker beginnen we te geloven in een gewone bevalling.

En dan op 34 weken krijg ik buikgriep. Het noodlot slaagt terug toe en de weeën komen op gang. Na onderzoek en mijn eerdere ervaring met weeënremmers wordt besloten de natuur zijn gang te laten gaan. Op 34 weken is de kans op overleving al veel groter dan dat je geboren wordt onder de 30 weken.

Op dinsdag 20 december 2011, om 20u, wordt Olaf geboren. Met zijn 49 cm en een gewicht van 2450g is hij een reus onder de prematuren.

Deze keer echter geen luid geschreeuw maar kleine kuchjes... de longen openen zich niet goed. Er blijft teveel vocht zitten. De transportcouveuse wordt klaargemaakt en we worden overgebracht naar GZA Sint Augustinus. Een dubbel gevoel maakt zich van ons meester. We zijn opgelucht omdat we weten dat Olaf in goede handen is maar opnieuw staan we voor een couveuseperiode en beseffen we dat we Olaf met kerst en Nieuwjaar niet bij ons zullen hebben.
Desalniettemin was het toch ook leuk om al ‘de blauwe feeën’ terug te zien.

Het beademingsprobleem is na een paar dagen al opgelost en om dit te bewijzen trekt Olaf het buisje er zelf uit. Na een week verhuist Olaf naar een warm bedje en worden we terug naar het GZA Sint Jozef gebracht. Hier kan Olaf aansterken en zijn zuigreflex verder ontwikkelen. Na 3 weken mag hij ‘al’ naar huis.

6 maanden later heeft Olaf alle achterstand ingelopen en momenteel is hij een zeer ondeugende 2,5-jarige die op 1 september voor het eerst de schoolpoorten binnenstapte.

-Ellen, mama van Cath en Olaf